11 februari 1951 - 1 oktober 2026
Overleden in Amsterdam
Een mooi mens is heengegaan. Onbaatzuchtig tot op het eind. Alles, maar dan ook alles, heeft ze weggeven. Haar laatste woorden in de mail die ik in de vroege ochtend van haar sterfdag kreeg: "In de ochtend gaat mijn bed nog eruit als laatste..."
Een poosje geleden hadden we al afgesproken dat ik, mocht ze overlijden, een bericht zou krijgen om te plaatsen op haar blog. Ze leed aan de ziekte ADCA, moest steeds meer inleveren en had veel pijn. Op de avond voor haar sterfdag verscheen haar afscheidsbericht in de backoffice, dat zou ze zelf om 14.00 uur publiceren. Zelfs haar laatste dag had ze tot in de puntjes geregeld: om 16.00 uur zou ze in coma gebracht worden en opgehaald worden door de hersenbank.
Ik leerde haar kennen via de blogspot-community, daar kwam haar naam geregeld voorbij. Vreemd genoeg had ze zelf geen blog. Ze stuurde haar mijmeringen per mail: aan 2.600 mensen. Destijds (2014) kon je je blogberichten nog per mail laten versturen met Feedburner en ik bood aan een blog voor haar te maken. Ik vroeg haar om een paar kleurige foto's, knutselde wat conceptjes en ze koos de versie met bietjesfoto als achtergrond en de foto met het bijtje in de header.
Ze verstuurde nog een paar keer haar mijmeringen handmatig, met de mededeling dat mensen zich moesten aanmelden via de website als ze de mails wilden blijven ontvangen. Een reactieformulier op de website wilde ze niet, dat bleef ze per mail doen. Een op een met mensen communiceren.
Zomer 2021 stopte de emailservice van Blogger. Annemiek zat gelukkig al op Facebook, alwaar ze consequent een link naar een nieuwe blogpost deelde. Facebook houdt er normaliter niet van als je alleen maar linkjes post naar je eigen website, maar de Facebookberichten van Annemiek scoorden geweldig omdat het de enige plek was waar je op haar blogposts kon reageren. Daarnaast bleef ze ook mailen.
Ik leerde van haar consumindertips en haar vegetarische recepten, maar ze was vooral een voorbeeld met haar motto: oordeel niet als mensen voor hulp bij je aankloppen, maar kijk of je ze kunt helpen. En dat deed ze, zelfs de mensen die de moed al hadden opgegeven en niet meer om hulp vroegen. Ze is aan haar vijfde boek begonnen om die verhalen te delen: een eerste opzet staat hier. Een leven in dienst van de medemens.
Hij die sla laat groeien zal Annemiek met open armen ontvangen hebben.
Eindig ik met een mooi stukje in de pers van vijf jaar geleden, toen ze nog volop actief was:
Reacties
Een reactie posten